Rachel Corrie Kimdir?

Rachel Corrie Olympia, Washington'da doğan 23 yaşında Amerikalı bir barış eylemcisiydi. 16 Mart 2003'te bir İsrail buldozeri tarafından ezilerek öldürüldü. Öldürüldüğü sırada Filistinli bir ailenin evinin yıkılmasını, şiddete başvurmadan engellemeye çalışıyordu. Öldürüldüğü günden bu yana dünyanın dört bir yanında onun anısına sayısız barış eylemi düzenlenmektedir. Sözcüklere ve şekillere olan merakını küçük yaşlarda göstermeye başlayan Rachel, eli kalem tutar tutmaz gözlemlerini kağıda dökmeye koyuldu. Çevresinde olup bitenleri kendine has bir üslupla ifade etmeye çalışırken, dünyanın herkes için yaşanılabilir, barışçıl bir yer olacağı günü görebilme arzusunu da her fırsatta dile getirdi.
10 yaşındaki Rachel'ın, "Dünyada Açlık Konferansı"nda yaptığı konuşma: "Başka çocuklar için buradayım. Buradayım çünkü umursuyorum. Buradayım çünkü her yerde çocuklar acı çekiyor ve çünkü her gün kırk bin kişi açlıktan ölüyor. Buradayım çünkü bu kişiler çoğunlukla çocuk. Biz, yoksul insanların her yanımızda olduğunu ve bizim onları umursamadığımızı anlamak zorundayız. Biz, bu ölümlerin önlenebilir olduğunu anlamak zorundayız. Biz, üçüncü dünya ülkelerindeki insanların da bizim gibi düşündüklerini, bizim gibi güldüklerini, bizim gibi ağladıklarını anlamak zorundayız. Biz, onların bizim rüyalarımızı gördüğünü, bizim de onların rüyalarını gördüğümüzü anlamak zorundayız. Biz, onların biz olduğunu anlamak zorundayız. Biz, onlarız. Benim hayalim, 2000 yılına kadar açlığı durdurmak. Benim hayalim, fakirlere bir şans vermek. Benim hayalim, her gün ölen kırk bin insanı kurtarmak. Benim hayalim, hepimiz geleceğe bakıp orada parlayan ışığı görürsek gerçekleşebilir ve gerçekleşecektir. Açlığı umursamazsak, o ışık söner. Hepimiz yardım edersek ve birlikte çalışırsak, büyür ve yarının imkânlarıyla özgürce o ışık yanar."
Ölümünden sonra, Rachel'ın Filistin'den ailesine göndermiş olduğu mektuplar, başta İngiliz The Guardian olmak üzere dünyanın bütün gazetelerinde yayınlandı.
Rachel, 2003'te üniversite öğrencisiyken, barış gönüllüsü olarak gittiği Filistin'de bir İsrail buldozerinin altında kalarak can verdiği güne kadar yazmaya devam etti.
Rachel'ın genç, duyarlı, samimi cümlelerini The Guardian gazetesinde okuyan ünlü İngiliz aktör Alan Rickman gazetenin editörü Katharine Viner ile hemen temasa geçti. Rachel'ı anlatan bir tiyatro oyunu üzerinde birlikte çalışmaya başladılar. Rachel'ı tanıyan herkesle bağlantı kurup hikâye toplamaya uğraşırlarken, Corrie ailesi Rachel'ın çocukluğundan beri yazıp çizmiş olduğu her şeyle devreye girdi. Ve o an karar verildi: Rachel Corrie, kendi hikâyesini kendi anlatacaktı. Rickman ve Viner, böylece Rachel'ın yazılarından Benim Adım Rachel Corrie adlı oyunu derledi. Bu oyun, Rachel'ın ölümünden üç yıl sonra sahnelendi ve İngiltere'de tiyatro izleyicileri tarafından belirlenen Yılın En İyi Yeni Tiyatro Oyunu Ödülü'nü aldı.
Londra'daki başarıdan sonra Benim Adım Rachel Corrie'nin New York'ta sahnelenmesine karar verildi. Fakat oyunun sahneleneceği New York Theatre Workshop, oyunu son anda herhangi bir açılış tarihi belirtmeksizin erteledi. Bu karar çoğu tiyatro yazarı, eleştirmeni, oyuncusu ve izleyicisi tarafından kınandı. Alan Rickman, bu kararı "korku kaynaklı kötü bir sansürcülük" olarak yorumladı. NYTW yöneticisi Jim Nicola'nın açıklamasına göre bu karar, o günlerde Orta Doğu'da içinde bulunulan hassas siyasi ortam değerlendirilerek alınmıştı. Filistin'de Hamas iktidara gelmişti ve İsrail seçim arifesindeydi. Nicola, oyunun iki ülke arasında yeni çatışmalara yol açabileceği ve politikanın sanatın önüne geçeceği yargısına varmıştı. Benim Adım Rachel Corrie, NYTW'de ertelene dursun, dünyanın hemen hemen her şehrinde tiyatrolar oyunun zamanlamasının mükemmel olduğunu düşünerek ona kapılarını açtı ve onu izleyicilerle buluşturdu.

Rachel Corrie Davasından…

Kızımız Rachel ile ilgili ailemizin İsrail'de açmış olduğu sivil dava, 10 Mart'ta dört uluslararası görgü tanığı, otopsiyi yapan doktor, ağır makineler konusunda bir uzman ve bir askeri polis müfettişinin tanıklık etmeleriyle başladı. 24 Mart'ta, devlet mahkemede ifade verecek olan askeri personeli tespit edene kadar mahkeme yaz tatiline girdi. 5 Eylül'de dava tekrar başladı ve iki aya yayılmış beş seans halinde devam etti. Bunlardan en sonuncusu 4 Kasım da oldu. İsrail Ordusu' nun dokuz üyesi (Rachel'I öldüren buldozerin sürücüsü ve komutanı dâhil olmak üzere) İsrail Savunma Bakanlığı lehine ifade verdi. Bir sonraki duruşmada ifade vermek üzere çağrılan altı kişi arasında bir Bölük Komutanı, bir Tabur Komutan Vekili ve bir Tabur Komutanı da olacak. Bu günlerde Devlet Savcılığı'ndaki avukatlar grevi nedeniyle, Aralık'ta olması gereken mahkeme tarihlerimizden emin olamıyoruz.
Bu davanın ortaya çıkarttığı birçok yön var. Ancak, belki de en önemli ve geniş meselelerle en alakalı olanı, İsrail askeri soruşturmaların (hem iç, hem operasyonel hem de askeri polis tarafından yürütülenlerin) yürütülüş şekline çektiği dikkattir. Avukatımız Hüseyin abu Hüseyin, konuyu şöyle yorumladı:
"Bu sivil dava sadece Rachel'ın hayatını korumakta başarısızlık gösterenleri sorumlu tutmak adına değil, aynı zamanda ne tarafsız, ne de tam olamayan askeri soruşturmaların olduğu bu kusurlu sistemi sorumlu tutmak adına da önemli bir adımdır."
Cindy Corrie Aralık, 2010

Rachel Corrie'nın
Yazdıklarından…

Eğer kullandığım sözcükler anlamsızca dudaklarımdan dökülürse, bu şapşal sözcüklerin kendi kendileriyle dalga geçmelerine izin verelim; başka sözcükler de duyup gelsin, onların başına toplansın diye. Ben bir süre kanat çırpmalıyım. Oyalanmalıyım. Böceklerin girdap girdap, elmas şekilli gözlerinden dalga dalga yayılarak bakmalıyım dünyaya. Bir dakikacık dokunmayın bana. Bırakın, herşeye kendi gözlerimle bakayım bir süre. Bırakın, zambak yaprakları içinde dans edip titreyen suların köpüklerini alayım ve anlamsız sözcükler gibi uçuşayım havalarda, bırakın. Anlıyor musunuz? Bırakın, sırt üstü uzanayım uzun çimenlerde ve güneşe bakayım, kırmızı ağaç gövdelerini seyredeyim ve dallardaki su tanelerini… Bırakın, boyayayım onları ve tekrar kurayım hepsini kendi sözcüklerimle. Yalnız ve güçlü sözcüklerle… Bırakın, dünyanın kıyısında durayım ve ona bakayım; yalnız ve dürüstçe…
1995-1997

---

Beni Kızdıran Şeyler

Dinlemeyi bilmeyenler
Aşırı sinirlenenler
Çok bağıran anne ve babalar
Basket oynarken kasıtlı olarak itenler
Anita Hill - Clarence Thomas davası
LAPD hükmü
Savaş
George Bush
Çoğu sağcı politikacı
Şövenistler
Ölüm-ölü beni çok çok kızdırıyor
Nefret
Ku Klux Klan
Irkçılık
Fazlasıyla şımartılmış insanlar
Çevreye duyarlı olmayan insanlar
Beni ciddiye almayan insanlar
Düşünmeden hareket eden insanlar
Benden daha büyük olup ta benden daha az olgun olan insanlar
Ölüm
28 Ekim 1992

---

Ben yaşlı bir kadın olduğum zaman, güzel olmaya çalışmayı bırakıcam. Makyaj yapmayı ve rahat olmayan ama güzel görünen kıyafetler almayı kesicem. Belki nüdist olurum. Dans edicem, basket oynıycam ve pastel boya kutum boşaldıkça, yeniden doldurucam. Hikayeler yazıcam ve çok iyi olacaklar çünkü o zamana kadar bir torba sözcük yerine, anlatabileceğim bir dolu gerçek hikaye biriktirmiş olucam. Ben yaşlı bir kadın olduğumda (eğer kıyafet giyiyosam) kıyafetlerimi yere atıcam, başkası kaldırıp yıkasın diye. Her yere saksılar koyucam ve bahçeme bitkiler ekicem. Karateye başlıycam ve flamenko dansı yapmayı öğrenicem. Asla ve asla yemek pişirmiycem. Torunlarımla yarış yapıcam ve onları yenicem ve basket oynadığımızda gerçekten koşucam. Bir inek alıcam ve arka bahçeme koyucam. Bir de motorsiklet alıcam. Ve deri pantalon.
10 Mart 1993

---

Sevgili Asker,

Sanırım bu dünyayı anlamıyorum. Çünkü evinden uzak olmana anlam veremiyorum. Neden insanlar birbirleriyle uyuşmazlar? Neden barış hala bir hayal ve savaş çok yakınımızdaki bir gerçek? Belki cahilliğimden söylüyorum bunu ama neden her gün kırk bin çocuk ölüyor anlam veremiyorum.
Biliyorum, ben sadece şiir yazan, not kaygısı taşıyan ve makyaj yapan bir ilkokul öğrencisiyim. Ama daha büyük şeyler hakkında da endişe duyuyorum. Balinalar ölüyor diye ozon tabakası yırtılıyor diye ağaçlar kesiliyor diye. Sanırım herkes bunlar hakkında biraz endişe duyuyor ama. Buzlar soğuk elleriyle su birikintilerine uzanıyorlar. Her sabah, bahçemde yürürken çimler kıtırdıyor. Gökyüzü, ufuk çizgisinden tepelere kadar uzanan gri bir kanvas. Üzerine beyazdan martılar sıçratılmış; sarı gözlerini dünyaya dikip, daireler çizerek uçuyorlar. Kanatlarını döndürüp hızla yükselişleri öyle sükûnetli ve güzel ki...
Bu gezegeni düşündüğümde aklımın içinde yankılanan bin çeşit şey var. Ama barış ve işbirliği bunların hep en önünde.
1991

Benim Adım Rachel Corrie'nin Dış Basında Yankıları…

"Sadece tiyatroda bir gece geçirmiş olmuyorsunuz.
Olağanüstü bir kadınla tanışmış oluyorsunuz.
Tiyatro her şeyi anlatmak ve açıklamak zorunda değildir. Ama tiyatro dürüst olmak zorundadır. Bu oyun, bir kadının içinde bulunduğu duruma karşı tutku dolu tepkilerini göz kamaştırıcı bir dürüstlükle gözler önüne seriyor."
Michael Billington, The Guardian, 14 Nisan 2005

---

"Çok az oyun New York'a dün gece Minetta Lane Tiyatrosu'nda oynanmaya başlayan Benim Adım Rachel Corrie kadar ağır bir yükle gelmiştir. Geçen yıl Londra'daki Royal Court Tiyatrosu'nda açılan bu tek kişilik yoğun drama; aylarca süren tartışmalar, kınamalar, kutlamalar ve önyargı iplerinden örülü bir zafer pelerinini sırtına alarak sonunda Amerika'da."
Ben Brantley, New York Times, 16 Ekim 2006

---

"Bütün bunları okumak insanın kanını donduruyor. Oyun, Rachel gibi gençleri propogandaları adına buldozerlerin ve tankların önünde durmaya itenlerin gaddarca kinayesini sergiliyor. Ama aynı zamanda Rachel'ı da sergiliyor: Rachel enayi değil. Nerede olduğunun, ne yaptığının ve neden yaptığının son derece farkında. O kendini inandığı şeye adamış biri."
Cynthia Ozick, The New Republic, 7 Aralık 2006

---

"Oyun, meydan okuyan, zeki ve ilkelerinden vazgeçmeyen bir insanı su yüzüne çıkarıyor. Bu insan, etik değerler söz konusu olduğunda rasyonel veya şartlara göre davranmayı bile reddedebiliyor. Bu insan, haksızlığın olduğu her duruma karşı gelip bu durumları değiştirmek için bir şeyler yapmayı seçiyor."
Mark Collins, Colorado, 18 Eylül 2008

---

"Corrie, bize İsrail'de trafik kazası sonucu ölenlerin şimdiye kadar bütün savaşlarda ölenlerden daha fazla olduğunu söylerken bize önemli bir ders veriyor. Ailesine yazdığı e-maillerde Filistinlilerin büyük bir çoğunluğunun Gandhi tarzı, şiddet barındırmayan direnişler gösterdiğini söylüyor. Yaser Arafat bile bunu duyunca utançtan kıpkırmızı kesilmiş olmalı."
Clive Davis, The Times, Nisan, 2005

---

"Oyun bize İsrail'in Filistinlilere uyguladığı şiddeti neden kınamamız gerektiğini çok etkileyici ve zeki bir biçimde anlatıyor."
Peter Birnie, Vancouver Sun, 29 Ocak 2008

ARALIK AYI PERFORMANS TARİHLERİ

---

2 Aralık 2011 Cuma Saat 20:00
Kartal Bülent Ecevit Kültür Merkezi

---

3 Aralık 2011 Cumartesi Saat 20:00
Sultanbeyli Kültür Merkezi

---

23 Aralık 2011 Cuma Saat 20:00
Ümraniye Atakent Kültür Merkezi

---

29 Aralık 2011 Perşembe Saat 20:00
Fatih Ali Emiri Kültür Merkezi

Bilgi için:

A-Z KÜLTÜR SANAT AJANSI

Turunçlu Sokak Mesa Plaza No: 25/4 Merter İstanbul
Tel: +90 212 677 20 80 pbx
Faks: +90 212 677 20 88
info@adanzyereklam.com
info@benimadimrachelcorrie.com

Oyunla ilgili her türlü bilgiyi yandaki Facebook alanını kullanarak sorabilirsiniz. Site yöneticilerimiz size gün içinde Facebook hesabınıza geri bildirim yapacaklardır.
Görüşlerinizi ve sorularınızı bizimle paylaşmanızı bekliyoruz...